De Honderd Talen

De Hundred Languages of Children is niet zomaar een lesmethode; het is een filosofie over de kindertijd die zijn oorsprong vond in de stad Reggio Emilia, Italië. De kern is de overtuiging dat kinderen worden geboren met een enorm scala aan manieren om zichzelf uit te drukken, te communiceren en de wereld te begrijpen. Loris Malaguzzi, de grondlegger van deze benadering, schreef beroemd dat het kind honderd talen heeft, maar dat het traditionele schoolsysteem er (negenennegentig steelt) door zich bijna uitsluitend te richten op verbale en schriftelijke communicatie (Malaguzzi, 1993). In een Hundred Languages klaslokaal werken we eraan om al die manieren van zijn te beschermen en te vieren.

Voor kinderen van 3 tot 6 jaar wordt de wereld ervaren via de zintuigen. Ze hebben nog niet de vaardigheid om hun theorieën over hoe een zaadje groeit of waarom de zon beweegt op te schrijven. Ze kunnen ons deze theorieën echter wel laten zien door de manier waarop ze klei vormen, de manier waarop ze blokken rangschikken, of de manier waarop ze hun lichaam bewegen in een dans. Deze multimodale benadering is essentieel voor de cognitieve ontwikkeling. Wanneer een kind hetzelfde concept verkent via verschillende materialen, worden ze gedwongen om op nieuwe manieren over dat concept na te denken. Elke nieuwe taal voegt een laag complexiteit toe aan het mentale model van het kind.

Centraal in deze praktijk staat het (atelier), of de werkplaats. Zoals gedocumenteerd door Vecchi (2010), is het atelier een plek waar kinderen toegang hebben tot een grote verscheidenheid aan expressieve hulpmiddelen, vaak ondersteund door de atelierista, een gespecialiseerde Erzieher die helpt deze creatieve onderzoeken te verdiepen. Het is niet zomaar een knutselruimte; het is een laboratorium voor het denken. In deze ruimte treedt de Erzieher op als (medeonderzoeker). Dit betekent dat de Erzieher er niet is om antwoorden te geven, maar om de vragen van de kinderen te observeren. Als een Erzieher een groep kinderen ziet die gefascineerd zijn door de schaduwen op het schoolplein, kunnen ze die interesse mee terugnemen naar de klas. Ze kunnen beginnen met het aanbieden van zwart papier en wit krijt (de eerste taal). Na het observeren van de tekeningen van de kinderen, kan de Erzieher vervolgens een lichtprojector en losse onderdelen klaarzetten (de tweede taal) om te zien hoe de kinderen de transparantie en beweging van die schaduwen verkennen.

Documentatie is de draad die deze talen bij elkaar houdt. Omdat we deze uitingen als serieus onderzoek behandelen, moeten we ze vastleggen. Dit omvat het maken van foto's van het werk in uitvoering, het opnemen van de gesprekken van de kinderen en het bewaren van hun fysieke creaties. Deze documentatie dient drie doelen. Ten eerste maakt het het leren van de kinderen zichtbaar voor de kinderen zelf, waardoor ze kunnen reflecteren op hun eigen groei. Ten tweede helpt het Erzieher om het denken van de kinderen te begrijpen, zodat ze de volgende (taal) kunnen plannen om aan te bieden. Ten derde communiceert het de waarde van vroegschoolse educatie naar ouders en de gemeenschap, door te laten zien dat spel in feite diep, intellectueel werk is.

In een Hundred Languages omgeving gebruiken we geen werkbladen of voorgeknipte knutselwerkjes. Wij geloven dat kinderen competent zijn en in staat zijn om met echte materialen om te gaan. We bieden hen hoogwaardige verf, echte klei en natuurlijke materialen zoals stenen en bladeren aan. Door het werk van de kinderen met dit niveau van respect te behandelen, stimuleren we een gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen. Het doel is niet om kunstenaars voort te brengen, maar om denkers voort te brengen die weten dat ze vele manieren hebben om hun stem te laten horen. Zoals Malaguzzi (1993) ons eraan herinnerde: de honderd is er, en het is onze taak om ervoor te zorgen dat het een deel van het leven van elk kind blijft.