Spelplan

Play Planning is een hoeksteen van het Tools of the Mind curriculum, een pedagogische benadering die diep geworteld is in de theorieën van Lev Vygotsky. Ontwikkeld door onderzoekers Elena Bodrova en Deborah Leong, pakt deze methode een cruciale behoefte in het onderwijs aan jonge kinderen aan: de ontwikkeling van zelfregulatie en executieve functies. In hun baanbrekende werk beschrijven Bodrova en Leong (2007) play planning als een routine die intentioneel, langdurig spel verankert. Voor kinderen tussen de 4 en 7 jaar is het vermogen om te plannen niet alleen een schoolse vaardigheid; het is een ontwikkelingsmijlpaal die hen in staat stelt om van reactieve naar proactieve leerlingen te groeien.

In de kern vereist Play Planning dat een kind zijn gedachten externaliseert voordat het handelt. In een typisch klaslokaal rent een kind misschien naar de bouwhoek en begint met blokken te gooien zonder een duidelijk doel. Met Play Planning moet datzelfde kind eerst gaan zitten en beslissen: 'Ik ga een bouwvakker zijn die een brug bouwt.' Door dit idee te tekenen en een leerkracht de woorden te laten opschrijven, creëert het kind een mentale kaart. Deze kaart dient als een 'tool of the mind' die het kind kan gebruiken om gefocust te blijven wanneer er afleidingen optreden. Zoals Diamond et al. (2007) opmerkten in hun studie in Science, is deze routine een belangrijke factor waarom kinderen in deze programma's meetbare winst laten zien in cognitieve controle vergeleken met kinderen in traditionele omgevingen met een sterke focus op taal.

Het proces begint met een planningssessie van 10 tot 15 minuten. Elk kind heeft een klembord en een planningsformulier. De rol van de leerkracht tijdens deze tijd is die van facilitator en schrijver. Voor een vierjarige is schrijven vaak een reeks krabbels of een enkele representatieve tekening. De leerkracht valideert dit door te zeggen: 'Ik zie dat je een grote cirkel hebt getekend voor de pizza. Laat me dat voor je opschrijven.' Deze interactie is een krachtig moment voor geletterdheid. Het kind ziet dat hun ideeën blijvende waarde hebben en dat schrijven een hulpmiddel is voor communicatie. Het slaat een brug tussen de interne verbeeldingskracht van het kind en de buitenwereld.

Zodra de plannen klaar zijn, gaan de kinderen over naar 30 tot 50 minuten spelen. Dit is geen 'vrij spel' in de zin van doelloosheid; het is 'volwassen spel' (een term gebruikt door Bodrova en Leong, 2007, om complex, op rollen gebaseerd rollenspel te beschrijven). Omdat de kinderen rollen en plannen hebben, wordt het spel complexer en socialer. Als twee kinderen allebei van plan zijn de 'mama' te zijn in de huishoek, stelt de planningsfase hen in staat om over die rollen te onderhandelen voordat het spel zelfs maar begint. Tijdens de speelperiode gebruikt de leerkracht de plannen als een ondersteuningsmiddel (scaffolding). Als een kind begint te dwalen of anderen verstoort, kan de leerkracht zachtjes vragen: 'Wat was je plan vandaag?' en samen naar het papier kijken. Dit helpt het kind zichzelf te corrigeren en terug te keren naar hun beoogde activiteit zonder dat de leerkracht traditionele disciplinaire maatregelen hoeft te gebruiken.

Het laatste onderdeel is de reflectie, die 5 tot 10 minuten duurt. Dit is een kort moment waarop kinderen naar hun tekeningen kijken en reflecteren op hun acties. Hebben ze de brug gebouwd die ze hadden gepland? Zijn ze in hun rol als dokter gebleven? Deze reflectie is cruciaal voor het ontwikkelen van metacognitie, oftewel het denken over het eigen denken. Na verloop van tijd worden kinderen die aan Play Planning doen onafhankelijker en beter in het beheren van hun eigen gedrag en leertaken. Zoals Bodrova en Leong (2007) benadrukken, is het doel om kinderen te helpen meester te worden over hun eigen gedrag, waardoor ze de interne hulpmiddelen krijgen die ze nodig hebben om later te slagen in meer formele academische omgevingen.