Progettazione

Progettazione is een hoeksteen van de Reggio Emilia traditie en vertegenwoordigt een verschuiving van traditionele lesplanning naar een dynamisch, emergent curriculum. In de kern beschouwt deze methodologie het kind niet als een leeg vat dat gevuld moet worden met feiten, maar als een competente onderzoeker en een subject met rechten. Zoals beschreven door Rinaldi (2006), is het het tegenovergestelde van een curriculum als script. In plaats van dat een leerkracht in augustus beslist wat er op een dinsdag in oktober gaat gebeuren, bevindt de leerkracht zich in een staat van constant luisteren en onderzoek samen met de kinderen.

Het proces begint met een provocatie. Dit kan een mand met doorschijnende stenen op een lichttafel zijn, een verzameling oude klokken, of een vraag over waar de vogels heen gaan als het regent. Het doel is niet om onmiddellijk een specifiek feit over stenen of vogels te leren, maar om nieuwsgierigheid aan te wakkeren. Terwijl kinderen zich engageren, wordt de leerkracht een etnograaf. Ze maken foto's, nemen fragmenten van gesprekken op en verzamelen vroege schetsen. Deze documentatie is de brandstof voor Progettazione. Het is niet bedoeld voor een portfolio dat op een plank staat: het is een levend instrument dat wordt gebruikt om het werk van de volgende dag te ontwerpen.

Edwards, Gandini en Forman (2011) benadrukken dat Progettazione wordt gestructureerd door cycli van documentatie en herlancering. Na een sessie bekijkt de leerkracht de foto's en aantekeningen om de hotspots van interesse te vinden. Misschien waren drie kinderen gefascineerd door de schaduwen die de stenen wierpen, terwijl anderen geïnteresseerd waren in het sorteren op gewicht. De leerkracht lanceert het project vervolgens opnieuw door deze observaties terug te brengen naar de groep. Ze zouden kunnen zeggen: Ik zag dat jullie gisteren naar de schaduwen keken. Ik heb vandaag zaklampen meegebracht om te zien wat we nog meer kunnen vinden. Dit zorgt ervoor dat het curriculum altijd relevant is voor de huidige cognitieve puzzels van de kinderen.

Een van de beroemdste aspecten van deze traditie is het concept van de Honderd Talen. Dit verwijst naar de vele manieren waarop kinderen hun begrip uitdrukken. In een Progettazione project kan een kind het concept groei verkennen door te dansen als een zaadje, vervolgens een spruit te boetseren uit klei, daarna een hoge boom te tekenen met houtskool en ten slotte een bos te bouwen van gerecycled hout. Door tussen deze verschillende media te bewegen, bouwen kinderen complexere mentale modellen op. De rol van de leerkracht is om de materialen en de vertraging te bieden die nodig zijn om deze talen te laten bloeien.

Deze methodologie vereist een hoog niveau van professioneel vertrouwen in de leerkracht. Omdat de uitkomst aan het begin niet bekend is, moet de leerkracht comfortabel zijn met onzekerheid. Ze zijn niet alleen een facilitator, maar een mede-leerder. Zoals Rinaldi (2006) opmerkt, omvat dit proces een pedagogiek van het luisteren, waarbij de leerkracht evenzeer een student van de kinderen is als de kinderen studenten van de wereld zijn. Dit creëert een klascultuur van diep respect en intellectuele nauwgezetheid, zelfs voor de jongste leerlingen. Het beweegt voor- en vroegschoolse educatie weg van eenvoudige kinderopvang naar het domein van serieus, gezamenlijk onderzoek.