Gestructureerde academische discussie

De Structured Academic Controversy werd in de jaren '70 en '80 ontwikkeld door David en Roger Johnson aan de University of Minnesota als onderdeel van hun bredere onderzoek naar coöperatief leren. Hun inzicht was dat academische controverse , echte meningsverschillen over ideeën, methoden of interpretaties , geen probleem is dat beheerst moet worden, maar een leermiddel dat gestructureerd moet worden. Hun onderzoek toonde aan dat groepen die werken met concurrerende perspectieven tot een dieper begrip komen dan groepen die naar consensus streven zonder echte alternatieven tegen te komen.

De vierfasenstructuur van de methode is bewust opeenvolgend, en dat is niet zonder reden. In fase 1 onderzoeken leerlingen een toegewezen standpunt en bereiden ze zich voor om dit te bepleiten. Deze voorbereiding bouwt kennis op en zorgt ervoor dat de controverse gegrond is in bewijs in plaats van mening. In fase 2 presenteert elke kant hun standpunt duidelijk en volledig. In fase 3 wisselen de kanten van positie en bepleiten ze het tegenovergestelde standpunt , een cognitieve opdracht die een echt begrip van het alternatieve argument vereist, niet slechts een karikatuur ervan. In fase 4 probeert de groep van vier een synthese te bereiken die het sterkste bewijs en de sterkste argumenten van beide posities erkent.

De fase van standpuntwisseling is waar SAC het meest afwijkt van een debat. In een debat verdedig je gedurende de gehele discussie je toegewezen positie. Bij SAC moet je het tegenovergestelde standpunt zo goed begrijpen dat je het overtuigend kunt bepleiten. Deze eis dwingt tot een bepaald soort intellectuele betrokkenheid: je kunt de tegengestelde positie niet afdoen als zwak of onjuist zonder te hebben nagedacht over waarom een intelligent en goed geïnformeerd persoon dit standpunt zou innemen. De technische term voor deze praktijk , 'steelmanning', in tegenstelling tot 'strawmanning' , beschrijft de gewoonte om de sterkst mogelijke versie van een tegenovergesteld standpunt te construeren in plaats van de zwakste.

Onderzoek naar SAC toont consistent aan dat het tot betere leerresultaten leidt vergeleken met debat, individueel bestuderen van beide standpunten en op consensus gerichte groepsarbeid. De verklaring is dat cognitief conflict , het daadwerkelijk tegenkomen van een perspectief dat je huidige begrip uitdaagt , een van de meest effectieve aanleidingen is voor diep leren. SAC structureert cognitief conflict bewust, zorgt ervoor dat beide kanten van het conflict gegrond zijn in bewijs, en structureert vervolgens een collaboratief verzoeningsproces dat synthese produceert in plaats van louter meningsverschil.

De synthesefase is het moeilijkst te faciliteren en wordt het vaakst ingekort. Leerlingen die tijd hebben besteed aan het bepleiten van tegenovergestelde posities, blijven vaak gehecht aan 'hun' kant, ook na het wisselen. De synthese is geen compromis: niet 'beide kanten hebben een punt, dus we knippen het verschil in twee.' Een echte synthese identificeert de omstandigheden waaronder elk argument het sterkst is, erkent de waarden of het bewijs dat elke kant prioriteert, en produceert een genuanceerd standpunt dat geen van beide originele kanten zelfstandig zou hebben gegenereerd.

SAC is bijzonder geschikt voor onderwerpen in de exacte wetenschappen waar concurrerende methoden of interpretaties bestaan, in maatschappijvakken waar historische causaliteit werkelijk wordt betwist onder wetenschappers, en in ethiek waar concurrerende waardekaders tot verschillende conclusies leiden op basis van hetzelfde bewijs. Het is minder geschikt voor onderwerpen waarbij één positie duidelijk beter onderbouwd is door bewijs: het creëren van een valse balans bij empirische vragen ondermijnt de waarde van de methode.