Filosofische stoelen

Filosofische Stoelen is een gestructureerde discussiemethode waarbij leerlingen positie innemen in de ruimte, letterlijk aan één kant van het lokaal of de andere, op basis van hun standpunt ten opzichte van een filosofische of ethische stelling.

De methode heeft iets meer diepgang dan Vier Hoeken. Filosofische Stoelen focust expliciet op ethische en normatieve vraagstukken: Is het geoorloofd om te liegen om een ander te beschermen? Heeft de mens het recht de natuur te beheersen? Is rechtvaardigheid hetzelfde als gelijkheid? Die vragen hebben geen feitelijk antwoord: ze vragen om moreel redeneren.

Het ontwerpen van de stelling is de meest kritieke pedagogische beslissing bij de voorbereiding van een Filosofische Stoelen-sessie. Een goede stelling voldoet tegelijkertijd aan vier criteria: ze is verbonden aan echte filosofische principes (rechtvaardigheid, autonomie, gelijkheid, waarheid, verplichting); ze is relevant voor de lesstof; ze is oprecht ambigu (redelijke mensen met redelijke waarden kunnen aan beide kanten uitkomen); en ze is niet direct gekoppeld aan actuele verkiezingspolitiek (om partijpolitieke polarisatie te vermijden die het filosofische redeneren kortsluit). Stellingen die aan alle vier criteria voldoen, leiden tot de meest productieve discussies; stellingen die aan één criterium tekortschieten, leiden doorgaans tot frustratie, afhaken of contraproductief debat.

Wat de methode krachtig maakt: leerlingen moeten hun positie uitleggen en verdedigen. Maar ze mogen ook van positie wisselen als een argument hen overtuigt. Die wisselmoment, die bereidheid om je standpunt bij te stellen op basis van redenering, is een van de meest waardevolle dingen die onderwijs kan bevorderen.

De 'midden'-positie, ingenomen door leerlingen die oprecht twijfelen of die sterke argumenten aan beide kanten zien, is vaak de meest intellectueel interessante positie in het lokaal , en tegelijkertijd het meest verwaarloosd door leraren die standaard de leerlingen aan de twee uiteinden aanspreken. Leerlingen in het midden hebben vaak het meest zorgvuldig nagedacht: ze hebben de sterkste argumenten van beide kanten geïdentificeerd, ze begrijpen onder welke voorwaarden elk argument geldt, en ze hebben de precieze waardenconflicten gelokaliseerd die de vraag werkelijk moeilijk maken. Het bewust aanspreken van leerlingen in het midden , en hen aansporen te verwoorden wat ze afwegen , verschuift vaak de kwaliteit van de klassikale discussie.

De fysieke beweging van positie wisselen, van de ene naar de andere kant lopen op basis van een overtuigend argument, is wat Filosofische Stoelen onderscheidt van een verbaal debat. De beweging is bewijs: ze laat zien dat echte intellectuele betrokkenheid mogelijk is, dat meningen veranderd kunnen worden door goede argumenten, en dat bewegen een teken is van intellectuele kracht, niet van zwakte. Veel leraren erkennen positieveranderingen expliciet tijdens de nabespreking: 'Ik zag dat meerdere mensen van kant wisselden toen [leerling] dat argument over autonomie maakte. Wat deed dat argument met jullie?' Deze erkenning modelleert de intellectuele norm die de methode wil ontwikkelen.

Schriftelijke reflectie na Filosofische Stoelen is waar leerlingen de filosofische inzichten die de discussie heeft geopend, consolideren. De meest productieve naschrijfopdracht vraagt leerlingen te verwoorden: waar ze uiteindelijk zijn geëindigd en waarom, welk argument hun denken het meest heeft beïnvloed, waarover ze nog onzeker zijn, en welke aanvullende informatie of redenering hen tot grotere zekerheid zou helpen. Dit schrijven zet de viscerele ervaring van fysiek positie innemen om in verwoord, kritisch beredeneerd denken , en levert vaak het meest eerlijke en genuanceerde schrijfwerk van elk schrijftaak in het curriculum.

In het Nederlandse onderwijs sluit Filosofische Stoelen direct aan bij de burgerschapsdoelstellingen en bij Filosofie als vak in de bovenbouw. Het past ook bij levensbeschouwelijke vraagstukken in godsdienst/levensbeschouwing en bij ethische dimensies van vakken als Biologie (bio-ethiek) en Maatschappijleer (morele oordeelsvorming).